I long for a kind sentiment from the Friend
I’ve sinned and hope for Her pardon in the end.
I know She will overlook my crimes, though she is
Beautiful-faced, on her angelic nature I can depend.

(more…)

1-The only vision I have is your sight
The only thing I follow is your light.
Everyone finds his repose in sleep,
Sleep from my eyes has taken flight.

جز نـقـش تو در نـظر نیامد ما را
جز کوی تو رهـگذر نیامد ما را
خواب ارچه خوش آمد همه را در عهدت
حـقا کـه بـه چشم در نیامد ما را

2-Pick up the joy giving wine and come hither.
Temptations of mean foes decline and come hither.
Don’t listen to the one who says sit down and stay;
Listen to me, pick up the line and come hither.

بر گیر شراب طرب​انگیز و بیا
پنهان ز رقیب سفله بستیز و بیا
مشنو سخن خصم که بنشین و مرو
بشنو ز من این نکته که برخیز و بیا

3-I said, your lips said, your lips we revive;
I said, your mouth said, sweetness we derive;
I said your words, he said, Hafiz said;
May all sweet lips be joyous and alive.

گفتـم که لبت, گفت لبم آب حیات
گفتم دهنت, گفت زهی حب نبات
گفتـم سخن تو, گفت حافظ گفتا
شادی همه لطیفه گویان صـلوات

(more…)

WHERE did you come from, baby dear? 

Out of the every where into the here   

Where did you get those eyes so blue? 

Out of the sky as I came through  

What makes the light in them sparkle and spin?       

Some of the starry spikes left in

 

نگاه ِ خيال انگيزيست بر هبوط ِ آدمي به جهان ِ زيرين و اشاره به سرچشمه ي زيبايي و كمال كه در جهان برين است. 

اي نازنين كودك ِ دلبند

بازگو كه از كجا آمده اي؟

من از پهنه ي بيكران ِ هرجا

به اينجا آمده ام

اين چشم ها را به رنگ ِ آبي

از كجا بدست آورده اي؟ 

در راه كه مي آمدم

آنها را از آسمان وام گرفتم

و فروغ ِ چشمانت را،

اين برق و چرخش از كجاست؟ 

اين برق، نيزه ي ستارگان است

كه در ديده ام مانده است 

(more…)

In the tar of night

Long since in this "loneliness fits,"
Color of Silence fills the form of Lips.
A call, from afar, summons me — right,
Yet, my feet stay in the Tar of Night.

No chink has this darkness quoined,
Doors and walls are together conjoined.
A shadow on Ground if happens to slide,
Phantom of an Illusion ’tis, whose bonds has pried.

Breath of folks and that of kins’,
One to one frigid, or depressed wince.
Long, in this corner of Withered Air province,
Every joy that once was, has expired since.

Magical Hand of Night,
On me and Sorrow, shuts doors in spite.
Hard as I travail in my plight,
It sneers at me with much delight.

Sketches I drew while Day stroke,
Night arrived and smeared with smoke.
Plans that I made in the thick of Night,
Day appeared and with cotton, all wiped.

Long since, as me, in everyone’s fix,
Color of silence fills the form of Lips.
No move disturb this silence might,
All Hands, Feet, stay in the Tar of Night.

در قیر شب

دیر گاهی است در این تنهایی

رنگ خاموشی در طرح لب است

بانگی از دور مرا میخواند

لیک پاهایم در قیر شب است

 

رخنه ای نیست در این تاریکی

در و دیوار به هم پیوسته

سایه ای اگر لغزد روی زمین

نقش وهمی است ز بندی رسته

 

نفس آدم ها

سر بسر افسرده است

روزگاری است در این گوشه پژمرده هوا

هر نشاطی مرده است

 

دست جادویی شب

در به روی من و غم می بندد

میکنم هرچه تلاش

او به من می خندد

 

نقش هایی که کشیدم ،در روز

شب ز راه آمد و با دود اندود

طرح هایی که فکندم در شب

روز پیدا شد و با پنبه زدود

 

دیر گاهی است که چون من همه را

رنگ خاموشی در طرح لب است

جنبشی نیست در این خاموشی

دست ها ،پاها در قیر شب است

Address

Where is the friend’s house?," the rider asked in the twilight.
Heaven paused;
The passerby bestowed the flood of light on his lips to darkness of sands
And pointed to a poplar and said:
"Near the tree,
Is a garden-line greener than God’s dream 
Where love is bluer than the feathers of honesty.
Walk to the end of the lane which emerges from behind puberty,
Then turn towards the flower of solitude;
Two steps to the flower,
Stay by the eternal mythological fountain of earth
where a transparent fear will visit you.
In the flowing intimacy of the space you will hear a rustling sound:
You will see a child
Who has ascended a tall plane tree to pick up chicks from the nest of light.
Ask him:
Where is the friend’s house?

 

خانه دوست کجاست ؟در فلق بود که پرسید سوار

آسمان مکثی کرد

رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها

بخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت

نرسیده به درخت

کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است

و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ

سر به در می آرد

پس به سمت گل تنهایی می پیچی

دو قدم مانده به گل

پای فواره جاوید اساطیر زمین می مانی

و تو را ترسی شفاف فرا میگیرد

در صمیمیت سیال فضا،خش خشی می شنوی

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا ،جوجه بردارد از لانه نور

و از او می پرسی