But really why the remembrance of Imam Husain (A.S.) is tied with Muharram and Ashura hasn’t faded from history after passage of 13 centuries? Why do Muslims every year gather and mourn for Husain (A.S.) and his companion? And why this event has not faded in history like thousands of other events which has been forgotten? These are some questions which refer to mind while thinking about this event.

واقعا چرا یاد امام حسین علیه السلام  با محرم و عاشورا گره خورده است و پس از گذشت سیزده قرن ، کهنه نشده است؟  چرا مسلمانان هر ساله جمع می شوند و برای امام حسین علیه السلام و یارانش سوگواری می کنند؟  و چرا این رویداد در تاریخ ، مثل هزاران رویداد دیگر که فراموش شده، کم رنگ نمی شود؟ اینها برخی از سوالاتی هستند که با فکر کردن به این واقعه در ذهن شکل می گیرد

Here we want to consider the concept of eternity of Imam Husain’s rising (Ghiam), and whether   after 13 centuries Man should maintain remembrance of Ashura, or an event like Ashura was an ordinary event which belonged to a specific period of history, and over viewing and renewal of remembrance of such an event is only a sensational and non-logical act? At first we will consider the fact that after passage of long years the event of Ashura has not been forgotten.

در اینجا میخواهیم به مفهوم جاودانگی قیام امام حسین علیه السلام بپردازیم و اینکه آیا بعد از سیزده قرن همچنان باید واقعه عاشورا را حفظ کرد و آیا واقعه ای مثل عاشورا یک واقعه معمولی متعلق به دوره خاصی از تاریخ بود یا نه و آیا مرور و یادآوری  چنین رویدادی تنها یک عمل احساسی و عاطفی و غیر منطقی است؟ نخست این واقعیت را در نظر خواهیم داشت که پس از گذشت سالهای طولانی، واقعه عاشورا فراموش نشده است

is it possible that this event will be forgotten for next centuries? Or this supposition (forgetfulness of this rising (Ghiam)) is wrong?
The first thing that refer to mind while studying and considering the event of Ashura, is its the non-material motive of this rising (Ghiam).Not only Husain the son of Ali was aware of his defeat, but also he was informed of his martyrdom and captivity of his family. He was informed many times by the Great Prophet (S.A.W.) and Imam Ali (A.S.) through occult affairs of his martyrdom, because of this fact many people wanted to stop him, but he insisted on accomplishing his Devine duty and recurrent religion and the Prophet’s (S.A.W.) Sunnah. Now can we consider a motive of position and ranking in this rising (Ghiam) which from the beginning of it the ultimate destination is being killed (martyred) in accomplishing Devine duty?

آیا این امکان دارد که این واقعه در قرنهای بعدی فراموش شود؟ یا فراموش کردن این قیام، فرضیه ای اشتباه است؟

نخستین چیزی که با مطالعه و بررسی قیام عاشورا به ذهن می آید انگیزه غیر مادی  این قیام است. نه تنها حسین ابن علی علیه السلام  از شکستش بی اطلاع نبود بلکه ایشان از شهادت خود و اسارت خانواده اش مطلع بود . رسول بزرگ اسلام(ص)  و پدرشان امام علی علیه السلام  بارها و بارها از طریق امور غیبی به ایشان اطلاع داده بودند. به این دلیل، خیلی ها میخواستند ایشان را از این حرکت بازدارند ولی ایشان بر تکمیل وظیفه شان  بر طبق سنت رسول اکرم (ص) اصرار داشتند.اینک آیا میتوان اینگونه در نظر گرفت که هدف اصلی این قیام از ابتدا  کشته شدن برای تکمیل وظیفه الهی است.

On the other hand this divine motive of Imam Husain (A.S.) and his companions is observed in each moment of the event (Ashura); while each companion tries to precede the other in becoming martyred, while the 6 month infant (his son) passes away and while Imam Husain (A.S.) to the last moments of his life devotes all his existence to Allah and says:” O! My Lord I am content with what You are content with, I am submitted to Your will, there is no Worshipped (Ma’bood) other than You.”

از سوی دیگر، انگیزه الهی قیام امام حسین علیه السلام و یارانش در هر لحظه از واقعه عاشورا مشاهده می شود؛ در حالیکه هر یک تلاش داشتند تا در شهادت از دیگری سبقت بگیرد،و درحالیکه نوزاد شش ماهه امام حسین علیه السلام شهید می شود و امام حسین در آخرین لحظات حیاتش، تمام هستی اش در راه خدا اهدا می کند و می فرماید  :”بارالها من راضی ام به آنچه تو از آن راضی هستی . من در مقابل تو تسلیمم و معبودی جز تو نیست

Now if we consider this absolute Divine motive and also consider this verses of Quran:” [Jinn and mankind] which of the favors of your Lord do you then deny? (55:25). Everyone on earth is destined to die (55:26).”, which states that Allah bestows eternity to the one who joins Him i.e. the who in all dimensions has become of Allah, it would be obvious that such an event would never be faded or forgot, because in each moment, it has tied and joined with Allah, Who all except Him are destructible.

اینک اگر ما این انگیزه الهی و نیز این آیات قرآن را در نظر بگیریم :کدامین نعمت پروردگارتان را انکار می کنید.هر چه بر [زمين] است فانى‏شونده است.(آیات 25 و 26 سوره مبارکه الرحمن) که بیان می کند که خداوند هر آنکه را که به او بپیوندد ، را جاودان می کند. یعنی کسی که در تمام ابعاد ، رنگ خدایی به اعمالش بدهد ، بطور واضح چنین حرکتی محو یا فراموش نخواهد شد چون در هر لحظه، آن  به خداوند متصل شده  که تنها بجز خدا بقیه چیزها فناشونده است.

The Divine motive of Ashura which no other thing than Allah wasn’t beside it; caused this rising (Ghiam) to be in accordance with unchangeable nature human. So it is not possible that one day man forgets the motive of hating oppression and being free from every cruelty and also it is impossible that man forgets love to his creator. So from what was mentioned we deduce that the accordance of Ashura and man’s nature will not let man forget this event not only after 13 centuries but to the end of his life.

قیام الهی عاشورا که هیچ چیز دیگری جز خدا در کنار آن نبود، موجب شد این قیام  با ماهیت تغییر ناپذیر بشر در ارتباط باشد. بنابراین امکان ندارد که انسان حتی یک روز  نفرت از ظلم و ستم و آزاد بودن از هر ظلم و ستم را فراموش کند و همچنین محال است که انسان خالقش را فراموش کند. بر اساس آنچه ذکر شده، استنباط ما این است که واقعه عاشورا و ماهیت انسان اجازه نمیدهد  انسان این واقعه را حتی پس از سیزده قرن  بلکه تا آخر عمرش فراموش کند.

The extent of the social and individual influences of this rising (Ghiam) is so vast that beside Imam Husain’s (A.S.) followers, all the freemen of the world have been influenced by it and the origins of this culture and this eternal message is recorded in history. Whenever the influence of such an event exists, the remembrance of Imam Husain (A.S.) and his companions is alive.

ماهیت اثرات فردی و اجتماعی این قیام بقدری گسترده است که علاوه بر پیروان امام حسین علیه السلام، تمام آزادگان جهان  تحت تاثیر این حرکت قرار گرفتند و ماهیت این فرهنگ و پیام جاودانه در تاریخ ثبت شده است. تا زمانی که تاثیر این حرکت وجود داشته باشد ، یاد امام حسین علیه السلام و یارانش زنده می ماند

From what was briefly mentioned we obviously deduce that forgetting such an event is impossible. Now we should consider that weather today we are needy of studying this event or this event can not provide demands of man living in the 20th century, and if man requires Ashura and studying it, what is the effects correct view of this event in another era (now)?

از آنچه بطور خلاصه ذکر شد، استباط کردیم که فراموش کردن چنین واقعه ای غیرممکن است. اینک باید در نظر داشت که آیا امروزه به مطالعه این واقعه نیاز داریم  یا این مرور واقعه نمیتواند نیازهای بشر قرن بیستم را  تامین کند ، و اگر انسان به عاشورا و مطالعه آن نیاز داشته باشد، اثرات درست این واقعه در دوره دیگر( حال حاضر) چیست؟

From the beginning of its propagation, Islam declared human freedom from tyranny and Allah worship as its main schedule and insisted on it. For this reason tyrants, whose benefits were in danger and had found Islam in opposition to their benefits and aims, always attack Islam. But the divine leadership of the Prophet (S.A.W.) and Divine aids prevented them from being successful. On the other hand, Muslims knew them as the enemies of their religion . But after the Prophet (S.A.W.) passed away, their manner changed. They began to change the Allah’s religion from the inside gradually and bias its instructions and add superstitions to it so that they captured all the headquarters and did whatever they could not do in the Prophet’s (S.A.W.) era as Islam rules.

اسلام ، از آغاز انتشارش،  انسان را از جور و ستم آزاد دانست و پرستش خدا را بعنوان برنامه اصلی خود خواند و بر آن اصرار داشت.به این دلیل، استبداد که منافعش در خطر بود و اسلام را سد راه  اهدافش می دید، همواره به آن حمله می کرد . ولی رهبری الهی رسول اکرم (ص) و یاری خداوند، سدی بر موفقیت آنان بود. از سوی دیگر، مسلمانان آنها را بعنوان دشمنان مذهب می شناختند . ولی بعد از رحلت رسول اکرم (ص) روش آنها تغییر کرد. آنها بتدریج شروع کردند به تحریف دین الهی از درون و نفوذ در دستورات الهی و افزودن خرافه به آن بطوری که توانستند  به هسته آن برسند و به تغییراتی که در زمان رسول اسلام نمیتوانستد به قوانین اسلامی وارد کنند ،دست یابند

As the time passed, they changed Islam more and more so that fifty years after the Messenger of Allah (S.A.W.), “Yazid” with the name of “Amir al-Momenin” (Master of the believers) not the successor of the Messenger of Allah (S.A.W.) but the successor of Allah became the Muslim’s Master and people should obey his rules as their religion rules. In other words, he ascended the throne as a God and his orders to fire the Kaaba by catapult were obeyed and the agents never felt guilty.

با گذشت زمان، آنها اسلام را بیشتر و بیشتر تغییر دادند  بطوری که پنجاه سال بعد از رسول اکرم ، یزید با نام امیر المومنین ( رهبر مومنان)، نه بعنوان جانشین رسول اسلام، بلکه بعنوان جانشین خدا رهبر مسلمانان شد و مردم موظف بودند از دستوراتش بعنوان  قوانین دینشان تبعیت کنند. به عبارت دیگر،او تاج و تخت تا مرحله خدایی بالا برد و دستوراتش مبنی بر به آتش کشیدن کعبه توسط منجنیق اطاعت شد و عوامل این کار هیچگاه احساس گناه نکردند

In these situations; being well aware of everything, Imam Husain (A.S.) declared his goals as the real Islam, trimming off the superstitions, returning Islam to its first correct position. Mentioning this preface, it becomes obvious that the Imam Husain’s (A.S.) rising (Ghiam) was not only a combat between the minor in the right and the major in the wrong but is a source of insight which has a permanent message of divinity and humanity and presented an everlasting criterion that in all ages, putting it into practice would cut off the hands of the cruel and tyrants from Islam and Humanity of mankind. Therefore we have heard frequently that Islam owes its existence to “Sayyed al-Shohada” (the master of martyrs) and this is the concept of the prophetic traditions which says, “Husain (A.S.) is of me and I am of Husain (A.S.)”

در چنین شرایطی، امام حسین که کاملا از شرایط آگاه بودند و اهداف خود را بعنوان اسلام واقعی، زدودن خرافات و بازگشت اسلام به جایگاه صحیح نخستش اعلام کرد.با ذکر این مقدمه، روشن می شود که قیام امام حسین علیه السلام نه تنها مبارزه  بین مبارزه بین حداقل ( حق) و حداکثر( باطل) بوده بلکه منبع تفکری است که حامی پیامهای الهی و انسانی و معیاری همیشگی برای همه عصرها بوده ،که با سرمشق قرار دادن آن دست همه ظلم و جور از اسلام و انسانیت کوتاه خواهد کرد. بنابراین اغلب شنیده ایم که اسلام وجود خود را مدیون “سید الشهدا”می داند و این است مفهوم حدیث نبوی  که می گوید : “حسین (ع) از من است و من از حسین هستم