“I have not created the jinn and humankind for any other purpose except that they should worship Me.” (Al-Qur’an 51:56)

It is clear from this verse that the purpose of your birth and of your life is no other than that of the worship of Allah. Now you can well imagine how much necessary it is for you to know the meaning of ‘Ibadat. If you will not know the real meaning of this word you will not be able to fulfil the very purpose for which you have been created. And anything which does not fulfil its purpose results in fiasco. If a doctor cannot restore health to his patient, he is said to have failed in his profession. If a farmer cannot raise a good crop, he is said to have failed in cultivation. Similarly, if you have not been able to fulfil the real purpose of your life, i.e. ‘Ibadat, it should be said that your whole life has been a failure. For this reason I want you all to hear and understand with full attention the meaning of ‘Ibadat’ and preserve it in mind because on it depends the success or failure of your life.

عبادت

“جن و انس را خلق نکردم مگر برای عبادت و پرستش من” قرآن کریم”

از این آیه بر می آید که هدف خلقت و زندگی ما چیزی جز عبادت و پرستش خداوند نیست.اکنون می توان تصور کرد چقدر لازم است که معنی عبادت را بدانیم.اگر شما معنی واقعی این واژه را ندانید،قادر نخواهید بود هدف واقعی از خلقت خود را انجام دهید و آنچه به هدفش نرسد،جز شکست نیست.اگر دکتری نتواند سلامتی را به بیمارش برگرداند،گفته می شود او در حرفه اش شکست خورده است.اگر کشاورزی نتواند محصول خوبی پرورش دهد گفته می شود در کشاورزی شکست خورده است.همین طور ،اگر شما قادر نباشید هدف اصلی زندگی تان یعنی عبادت را انجام دهید باید گفت که تمام زندگی تان جز درماندگی و شکست نبوده است.به این دلیل،از همه شما می خواهم با تمام توجه معنی عبادت را بشنوید و درک کنید و آن را در ذهنتان نگه دارید،چون آن عامل موفقیت یا شکست زندگی تان است.

Meaning of ‘Ibadat:

The word ‘Ibadat’ is derived from ‘Abd. The meaning of ‘Abd is servant and slave. Therefore the meaning of ‘Ibadat is servitude and slavery. If a person who is a slave of somebody remains in his service as a slave and behaves with him as one should behave with a master, it is called servitude and ‘Ibadat’. As against this, if a person who is a slave of somebody and also gets full salary from him but does not serve him just as a slave ought to serve his master, it will be called disobedience and insubordination. In fact, more appropriately, it amounts to being untrue to one’s salt.

Now consider what should be the form of behavior for a slave towards his master:

The first duty of a slave is to regard his master as his lord, and to consider it incumbent upon himself to be faithful to that being who is his master, nourisher, protector and warden, and firmly believe that no one except he is worthy of loyalty.

The second duty of a slave is to be always obedient to his master, to meticulously carry out his orders, never to draw back from his service, and to refrain from saying anything from his own mind or listening to anybody’s word against his master’s wishes. A slave is all the time and in all circumstances a slave. He has not the least right to say that he will obey a particular order of the master and disobey the other order or that he is his master’s slave for a certain period and is free of his duty for the rest of the time.

The third duty of a servant is to respect and revere his master. He should follow the method laid down by his master for showing respect and reverence to him. He must definitely be present at the time fixed by his master for saluting him and should furnish proof of the fact that he is quite firm in his faithfulness and obedience to him.

These are the requisites which constitute together ‘Ibadat’; firstly, fidelity to one’s master; secondly, obedience to the master, and thirdly, respect and reverence for the master. What Allah has said in the verse : ” I have not created the jinn and humankind for any other purpose except that they should worship Me ” actually means that Allah created these two species so that they will be faithful only to Allah and to no other being, that they will follow the commandments of Allah only, that they will not listen to the order of any body else against Him, and will bow their heads in respect and reverence only to Him and to none else. These three things have been described by Allah in the comprehensive term: ‘ Ibadat ‘. This is what is meant from all those verses in which Allah has commanded that ‘Ibadat’ be performed to Him. The gist of the teachings of our Holy Prophet, and of all the prophets (peace be upon them) sent by God before him, is:

” You worship none save Him.” (Al-Qur’an 12:40)

Which means that there is only one Sovereign to whom you must be faithful, and that Sovereign is Allah, that there is one law which you should obey and that is the law of Allah and that there is only one being who should be worshipped and that Being is Allah .

You think that standing towards Qibla with folded hands, bowing with your hands resting on the knees, prostrating with the hands, knees and forehead placed on the ground and uttering a few stereotyped words–only such few actions and movements are by themselves ‘Ibadat. You think that to be hungry and thirsty from morning till evening every day from the first of Ramadan till the appearance of Shawwal moon is called Ibadat. You think that a verbal recital of some parts of Surahs of the Qur’an is called ‘Ibadat’. You think that a visit to Mecca and circumambulation of Ka’ba is called ‘Ibadat’. In short, you call Ibadat only the outward aspects of some actions, and whenever you notice any person doing these acts in their external forms, you think that he has performed ‘Ibadat’ of God and fulfilled the purpose of the verse:

” I created the jinn and humankind only that they might worship Me.” (Al-Qur’an 51:56)

After that he is quite free to do whatever he likes all his life.

‘Ibadat–Servitude throughout life:

But the actual reality is that the ‘Ibadat’ for which God created you and which He has commanded you to perform, is something quite different. It is this: You obey the law of God in your life at every step and in every condition and free yourself of the shackles of every such law as is opposed to the law of God. Every move of yours should be within the limits prescribed for you by God. Every action of yours should be in conformity with the method laid down by God. As such, the life that you will spend in this manner will be an embodiment of Ibadat. In such a life, your being asleep, being awake, taking food and drinking water, even moving about and talking, are all ‘Ibadat’. So much so that your going to your wife and kissing your child are also ‘Ibadat’. The deeds which you call totally worldly, are all religious acts and ‘Ibadat’, provided during their performance you observe the limits imposed by God, and watch at every step what is allowed and what is not allowed by God, what is Halal and what is Haram, what has been made incumbent and what is forbidden, with which deed is God pleased and with which displeased? For instance, you go out to earn your livelihood. In this pursuit, many opportunities arise for you to acquire forbidden (Haram) money easily. If, for fear of God, you abstained from that money and earned only Halal livelihood, the time you spent in the latter, endeavour is all counted as ‘Ibadat’. And the bread you brought home, ate yourself and fed with it your wife and children and also fed those who are deserving of it as prescribed by God–for all these acts you become worthy of reward and blessings of Allah. If, while walking on the road, you remove a stonepiece or a thorn lest it should hurt the slaves of God, this is also ‘Ibadat’. If you nurse a patient or show the way to a blind man or help a person in distress, this is also ‘Ibadat’. If while conversing with people, you abstained from lying, backbiting, slandering and passing of sarcastic remarks, and feeling afraid of God, told the truth only then all that time you thus spent in clean talk will be reckoned as spent in ‘Ibadat‘.

Therefore, the real Ibadat of God is to follow the law of God and lead a life according to His commandments from the period of adolescence to the time of death. There is no time fixed for ‘Ibadat’. It must be performed all the time. There is no one particular shape of this ‘Ibadat’. In every work and in every form God’s Ibadat must be performed. Since you cannot say : ” I am servant of God at such a time and I am not a servant of God at such a time”, you cannot also say that such and such a time is earmarked for God’s service and ‘Ibadat’ and the remaining time is not meant for that purpose.

You have now come to know the meaning of ‘Ibadat’ and also the fact that to serve God and to be obedient to Him throughout life in all circumstances is called ‘Ibadat’. Now you, may ask : “What then are these things such as Salah, fasting and pilgrimage teach?” The answer is that the aim of these ‘Ibadaat’, which Allah has enjoined as obligatory upon you, is in reality to prepare you for that big Ibadat that you have to perform throughout your life in all conditions. Salah reminds you five times a day that you are a slave of Allah and to Him alone is due your servitude. Zakat repeatedly brings home to you the truth that the money you have earned is a gift of God. Do not spend it on corporeal urges only, but render what is due to your Master. Hajj makes such an impression of love and majesty of God on the heart that if once this impression gets rooted, its effect will never abate during the whole life. If after performing all these ‘Ibadaat’ your whole life becomes an embodiment of the ‘Ibadat’ of God, then undoubtedly your Salah is Salah, your fast is fast, your Zakat is Zakat and your Hajj is Hajj. But if this object is not achieved, no purpose is served by doing Ruku’ and Sajdah, by spending days in hunger and thirst, by going through the formalities of Hajj and by setting aside Zakat money. These outward functions may be likened to a body which, if it has a soul and moves about and does work, is certainly a living human being, but, if it is soulless, it is no more than a corpse. A corpse has everything like hands and feet, eyes and nose but is devoid of soul. So you bury it under earth. Similarly, if the rules of Salah are being fulfilled, but if the fear of God, love for Him and loyalty to Him, for development of which Salah and fasting have been made compulsory, are missing, it will also be a soulless exercise.

معنای عبادت:

واژه عبادت از “عبد” مشتق شده است. معنی عبد؛ بنده و غلام است.بنابراین معنی عبادت ،بندگی و غلامی است.اگر شخصی که غلام کسی است و مثل یک بنده در خدمتش است و با او رفتاری دارد که بنده در مقابل اربابش دارد ،این بندگی و عبادت نامیده می شود. در مقابل،اگر کسی که غلام کسی است و همچنین از او دستمزد می گیرد ولی به او به عنوان برده خدمت نمی کند، نافرمانی و سرکشی نامیده می شود.در حقیقت،به طور صحیح تر،آن به معنی غیرواقعی بودن بندگی است.

اینک به شکل رفتاری یک بنده و برده در مقابل اربابش تعمق کنید

اولین وظیفه برده این است که به اربابش به چشم صاحبش بنگرد،و توجه کند با کسی که ارباب،روزی دهنده ،محافظ و سرپرست اوست وفادار باشد منصفانه معتقد باشد که کس دیگری جز او ارزش وفاداری را ندارد.

وظیفه دوم یک برده این است که همیشه نسبت به اربابش فرمانبردار باشد،به دقت دستوراتش را انجام دهد ،هرگز از خدمت به او عقب نکشد،و از بیان ذهنیت درونی خودش یا گوش کردن به حرف هر کس دیگر خودداری کند .یک برده، تمام وقت و تمام موقعیت ها یک برده است.او کمترین حقی برای بیان اینکه از دستور خاصی از ارباب اطاعت خواهد کرد یا از دستور دیگر او سرپیچی می کند،یا اینکه برای مدت خاصی برده ارباب است و دیگر وقتها به انجام امور خویش آزاد است ،را ندارد.

وظیفه سوم یک برده این است که به اربابش احترام بگذارد و برای او حرمت قائل شود.او باید روشی که توسط اربابش برای نشان دادن احترام و بندگی به او قرار داده شده را دنبال کند .او باید به طور قطع ،زمانی که توسط اربابش و برای ستایش کردن از او مشخص شده حاضر باشد و باید نشانه های این حقیقت را که او کاملا در سرسپردگی و اطاعت از او استوار است،را ارائه دهد.

اینها ضرورتهایی است که باهم عبادت را تشکیل می دهد؛ مرحله اول،وفاداری به ارباب،مرحله دوم،اطاعت از ارباب و مرحله سوم،احترام گذاشتن و تکریم از ارباب.آنچه خداوند در آیه بیان کرده است:”من جن و انس را حلق نکردم مگر برای پرستش من” دقیقا به این معناست که خداوند خلق کرده است این دو گونه را به طوری که آنها باید؛ تنها به خداوند ایمان داشته باشند و نه کس دیگر ، تنها از دستورات خداوند اطاعت کنند، به دستوراتی که بر علیه دستورات خداوند است گوش نمی کنند ،و در احترام و تکریم، تنها خداوند را سجده خواهند کرد و نه کس دیگری را .این سه چیز در اصطلاح وسیع عبادت توصیف شده است.این چیزی است که از تمام آیه های خداوند معنا می دهد؛ که خداوند امر کرده است که عبادتش به جا آورده شود .جان کلام این تعالیم از رسول اکرم،و تمامی پیامبران (درود خدا برآنها باد) که از سوی خدا فرستاده شده اند این است:کسی را جز خدا پرستش نکنید” یعنی تنها یک فرمانروا است که باید به او ایمان داشته باشید و آن فرمانروا تنها خداست، تنها یک قانون است که باید اطاعت کنید و آن قانون خداوند است و تنها یکی است آنکه باید پرستش کنید و آن ،خداوند است.

شما فکر می کنید تنها ایستادن در مقابل قبله با دستانی قنوت رفته، رکوع رفتن،به خاک افتادن با دستان،قرار گرفتن زانو و پیشانی بر روی خاک و بیان واژهایی کلیشه ای،تنها چند حرکت و جنبش به تنهایی عبادت است.فکر می کنید که گرسنه ماندن و تشنه ماندن از صبح تا عصر هر روز، از اول رمضان تا اول شوال عبادت نامیده می شود.فکر می کنید که از بر خوانی شفاهی بخشهایی از سوره های قرآن عبادت نامیده می شود.فکر می کنید به مکه رفتن و طواف دور کعبه عبادت نامیده می شود.به طور خلاصه عبادت را تنها ،نمود ظاهری چند عمل می دانید ،و هرگاه به اشخاصی که این اعمال را به طور سطحی انجام می دهند توجه می کنید،فکر می کنید که او عبادت خداوند را بجا می آورد و هدف این آیه را انجام داد:”جن و انس را نیافریده ام مگر برای پرستش من”

پس از آن،او کاملا آزاد است آنچه را دوست دارد،در زندگی اش انجام دهد.

بندگی در زندگی

اما واقعیت حقیقی این است که عبادت برای اینکه خداوند تو را خلق کرده است و خواسته دستوراتش را انجام دهی،چیز کاملا متفاوتی است و آن ،این است: در هر مرحله ای از زندگی و در هر شرایطی ، دستورات خداوند را بجا می آوری و خودت را از موانع هر قوانینی که مخالف دستورات خداوند است رها می کنی. هر حرکتی باید در مجرای قوانین الهی قرار گیرد.هر فعلی باید در تایید روشی باشد که خداوند قرار داده است.و همانگونه ،زندگی که به این روش خواهی گذراند باید تجسمی از عبادت باشد. در چنین زندگی که شما می خوابید،بیدار می شوید،غذا می خورید، آب می نوشید،حتی حرکت می کنید و حرف می زنید ،همه عبادت است. همچنین،وقتی نزد همسرتان می روید یا فرزندتان را می بوسید نیز عبادت است.اعمالی که شما تماما دنیوی می نامید،همه اعمال مذهبی و عبادت است، با توجه به اینکه در طول اجرای آنها،شما مرزهایی که خداوند قرار داده است رعایت می کنید و در هر مرحله،مواظبت می کنید از آنچه خداوند اجازه داده و اجازه نداده -یعنی آنچه حلال و آنچه حرام است،آنچه لازم و آنچه ممنوع شده است،که خداوند از انجام آنها خرسند است یا ناراضی؟ برای مثال،شما برای به دست آوردن معاش زندگی بیرون می روید. در این حرفه،موقعیت های زیادی برایتان به وجود می آید که با آنها می توانید به راحتی پول ممنوع- حرام – بدست آورید.اگر ،برای ترس از خداوند، از آن پول خودداری کنید و تنها پول حلال را بدست آورید؛وقتی که صرف کردید،مجاهدتی است که عبادت به حساب می آید و نانی-روزی- که به خانه بردید،خودتان خوردید و همسر و فرزندانتان همچنین به کسانی که شایسته آن بودند و خداوند مقرر کرده، را با آن غذا دادید ،برای تمام این کارها، شایسته پاداش و برکت از سوی خداوند می شوید.اگر زمانی که در خیابان راه می روید،تکه سنگ یا خاری که ممکن است به بندگان خدا آسیب رساند،را بر میدارید ،این نیز عبادت است.اگر از بیماری پرستاری کنید یا راه را به نابینایی نشان دهید یا به شخصی در بیچارگی کمک کنید،این نیز عبادت است.اگر در حالیکه با مردم صحبت می کنید، از گفتن دروغ ،غیبت،تهمت و حرفهای نیش دار خودداری می کنید،و ترس از خدا را احساس کنید و تنها حقیقت را در زمانی که به صحبت پاک مشغول بودید، بیان می کنید ،عبادت به حساب می آید.

بنابراین ،عبادت واقعی خداوند این است که دستوراتش را اجابت کنیم و زندگی را از دوره بلوغ تا زمان مرگ بر مبنای دستورات او بسازیم.زمان ثابتی برای عبادت وجود ندارد.در تمام زمان باید به عبادت پرداخت.شکل خاصی از عبادت وجود ندارد.در هر کار و در هر شکل، عبادت خداوند باید انجام شود.چون نمی توان گفت:من،بعضی اوقات،بنده خداوند هستم و بعضی اوقات بنده اش نیستم .همچنین نمی توان گفت که چنین و چنان زمانی به بندگی و عبادت خداوند اختصاص دارد و بقیه وقتها به آن اهداف اختصاص ندارد.

اکنون دیگر معنای عبادت را می دانید و همچنین این حقیقت را که بندگی خداوند را کردن و مطیع فرمان او بودن در طول زندگی و در تمام شرایط ،عبادت نامیده می شود.اکنون ،ممکن است بپرسید: چیزهایی مثل ،نماز ،روزه و حج چیست؟ جواب این است که هدف این عبادات که خداوند انجام آنها را بعنوان امور واجب سفارش کرده است،در این واقعیت است که خود را برای آن عبادت بزرگی که باید در طول زندگی و در تمام شرایط انجام دهیم، آماده کنیم. نماز، پنج بار در شبانه روز به شما می گوید که شما بنده خداوند هستید و تنها او پروردگار و فرمانروای شماست.زکات:مکررا این واقعیت را نشان می دهد که پولی که به دست آوردی هدیه خداوند است.آن را تنها در امور جسمانی خرج نکن،بلکه آنچه که حق خداوند است را تسلیم کن.حج: احساسی از عشق و برتری خداوند بر قلب را می سازد که اگر یکبار این احساس ریشه ای شود،اثرش هرگز در تمام طول زندگی جمع نمی شود.اگر پس از انجام تمام این عبادات،تمام زندگی تان شد نشانه ای از عبادت پروردگار شد،بعد از آن است که بدون شک نمازتان نماز ،روزه تان روزه ،زکاتتان زکات ،و حجتان حج است.

اما اگر این هدف به دست نیاید، ، با رکوع و سجود ،با گذراندن روز در گرسنگی و تشنگی،با رفتن به حج فرمالیته و با کنار گذاشتن پول زکات، چیزی به دست نمی آید.این حقایق ظاهری را می توان به بدن تشبیه کرد که اگر روحی داشته باشد و حرکت کند و کار انجام دهد،قطعا یک شخص زنده است اما اگر بی روح باشد، جز یک جسد نیست.جسد، اعضایی مثل دست و پا،چشم و بینی دارد اما خالی از روح است.بنابراین در زمین دفن می شوید.همینطور است،اگر وظایف نماز انجام شود اما ترس از خدا،عشق و وفاداری به او،برای گسترش آنچه نماز و روزه را اجباری ساخته اند ،نباشد،آن نیز فعالیتی بی روح خواهد بود.