In the tar of night

Long since in this "loneliness fits,"
Color of Silence fills the form of Lips.
A call, from afar, summons me — right,
Yet, my feet stay in the Tar of Night.

No chink has this darkness quoined,
Doors and walls are together conjoined.
A shadow on Ground if happens to slide,
Phantom of an Illusion ’tis, whose bonds has pried.

Breath of folks and that of kins’,
One to one frigid, or depressed wince.
Long, in this corner of Withered Air province,
Every joy that once was, has expired since.

Magical Hand of Night,
On me and Sorrow, shuts doors in spite.
Hard as I travail in my plight,
It sneers at me with much delight.

Sketches I drew while Day stroke,
Night arrived and smeared with smoke.
Plans that I made in the thick of Night,
Day appeared and with cotton, all wiped.

Long since, as me, in everyone’s fix,
Color of silence fills the form of Lips.
No move disturb this silence might,
All Hands, Feet, stay in the Tar of Night.

در قیر شب

دیر گاهی است در این تنهایی

رنگ خاموشی در طرح لب است

بانگی از دور مرا میخواند

لیک پاهایم در قیر شب است

 

رخنه ای نیست در این تاریکی

در و دیوار به هم پیوسته

سایه ای اگر لغزد روی زمین

نقش وهمی است ز بندی رسته

 

نفس آدم ها

سر بسر افسرده است

روزگاری است در این گوشه پژمرده هوا

هر نشاطی مرده است

 

دست جادویی شب

در به روی من و غم می بندد

میکنم هرچه تلاش

او به من می خندد

 

نقش هایی که کشیدم ،در روز

شب ز راه آمد و با دود اندود

طرح هایی که فکندم در شب

روز پیدا شد و با پنبه زدود

 

دیر گاهی است که چون من همه را

رنگ خاموشی در طرح لب است

جنبشی نیست در این خاموشی

دست ها ،پاها در قیر شب است