Address

Where is the friend’s house?," the rider asked in the twilight.
Heaven paused;
The passerby bestowed the flood of light on his lips to darkness of sands
And pointed to a poplar and said:
"Near the tree,
Is a garden-line greener than God’s dream 
Where love is bluer than the feathers of honesty.
Walk to the end of the lane which emerges from behind puberty,
Then turn towards the flower of solitude;
Two steps to the flower,
Stay by the eternal mythological fountain of earth
where a transparent fear will visit you.
In the flowing intimacy of the space you will hear a rustling sound:
You will see a child
Who has ascended a tall plane tree to pick up chicks from the nest of light.
Ask him:
Where is the friend’s house?

 

خانه دوست کجاست ؟در فلق بود که پرسید سوار

آسمان مکثی کرد

رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها

بخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت

نرسیده به درخت

کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است

و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ

سر به در می آرد

پس به سمت گل تنهایی می پیچی

دو قدم مانده به گل

پای فواره جاوید اساطیر زمین می مانی

و تو را ترسی شفاف فرا میگیرد

در صمیمیت سیال فضا،خش خشی می شنوی

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا ،جوجه بردارد از لانه نور

و از او می پرسی